Leven hier voor oudere asielzoekers niet makkelijk

“ De taal leren is zoveel moeilijker voor ons”

Jumana Kayali en haar man Mounir wonen in Breda, in een flat met 1 slaapkamer. Heel wat minder ruimte dan ze gewend waren en zeker klein als hun twee dochters met in totaal zes kleinkinderen langskomen. Maar ze danken Allah dat ze allemaal de reis over de Middellandse Zee hebben overleefd en zijn erg blij met alle hulp die ze hier krijgen. Ook Italië, het land dat hen van zee redde, zijn ze erg dankbaar.

Beiden zouden hier graag aan het werk gaan, maar ze spreken de taal nog niet goed en hebben bovendien gezondheidsproblemen.

Nederlands leren

Jumana spreekt al wat Nederlands en bovendien wat Engels.” Ik vind Nederlands heel moeilijk, soms moet ik gewoon huilen op school. Gelukkig krijgen we veel hulp van onze maatjes bij het Mondiaal Centrum Breda. Mijn maatje is arts, zij vertelt me ook veel over de Nederlandse gezondheidszorg. Omdat ik verpleegkundige ben vind ik dat heel interessant. Voor Mounir is het nog moeilijker, hij heeft maar drie jaar school gehad en kan ook geen Arabisch lezen of schrijven, dan is het nog moeilijker om Nederlands te leren. Hij heeft ook een maatje, dat is een oud-docent. Het is zo belangrijk dat we Nederlands leren, we willen graag contact met Nederlandse mensen.”

Zware reis

Mounis en Jumana woonden voor ze vluchtten niet meer in Syrië maar in Libië. Na de val van Khadaffi was het daar niet meer veilig. “ Ik ben verpleegkundige, ’ s nachts kwamen allerlei milities het ziekenhuis binnen om hun vijanden te ontvoeren en te vermoorden. Mounir had een kledingzaak, die werd aangevallen. Onze dochters hebben allebei gestudeerd, we woonden in een mooi groot huis, maar het was niet veilig meer en terug naar Syrië konden we ook niet door de burgeroorlog daar. Dus hebben we alles achtergelaten en zijn met onze dochters, 5 kleinkinderen en 450 anderen in een boot naar Italië gestapt. Na drie uur liep de boot vol, iedereen ging hozen, de kapitein belde de Italiaanse kunstwacht maar die kwamen niet meteen. Zij stuurden eerst een vliegtuig. Na vijf bange uren kwamen ze ons ophalen en brachten ons naar Sicilië. Mijn man is hartpatiënt, ik dacht dat hij dood ging. In Italië kregen we veel hulp, nieuwe kleren, ze brachten ons naar de bus en de trein naar Amsterdam. Daar heeft de politie ons geholpen om naar Ter Apel te komen. Onze dochters wonen in Tilburg en inmiddels is ons 6de kleinkind geboren. Ik zou heel graag weer in de zorg werken, maar ik snap dat dat niet kan als mijn Nederlands niet beter wordt. Dus ik doe heel erg mijn best, ik wil heel graag leren. Maar ik ben 58 en dan valt dat niet mee. Ik hoop dat het snel beter zal gaan!”

Mounir en Jumana Kayali zoeken hun weg in Breda

DOOR JOYCE VAN ZIJL weekblad Bode
FOTO JOYCE VAN ZIJL

Print Friendly, PDF & Email