Portret van Cees Jansen

Mijn gesprek vandaag is met Cees Janssens. Sinds ikzelf naar het MC Breda ga op de vrijdagochtenden is Cees er ook. Altijd samen met Wim, zijn buurman waar hij dolgelukkig mee is. Want Cees is rolstoel afhankelijk.Afb Cees Jansen
In eerste instantie vond Cees het wat onwennig maar dat duurde niet lang want hij is een grage prater.
Om het ijs te breken en fantasievolle speculaties voor te zijn heeft hij al bij een van zijn eerste bezoeken uitgelegd waardoor hij aan die rolstoel vast zit.
Dat is het gevolg van een hersenbloeding en daarbovenop werd er in de hersenen een tumor geconstateerd. die is natuurlijk weggehaald. Helaas samen met een aantal lichaamsfuncties.

Al met al heeft Cees de snijzaal van het Amphia van beide kanten meegemaakt. Als patient maar ook als electromonteur/werktuigbouwkundige.
Hij was aanwezig bij een hartoperatie, en als terzake kundige techneut was het zijn taak het “sein veilig” te geven waarop de artsen de hartstimulator zijn werk konden laten doen.

Momenteel is Cees alweer heel wat jaartjes met pensioen. Geniet daarvan Cees en blijf gezellig komen op de vrijdagochtenden

door: Anneke

/door

Portret van een bezoeker

“De kruik gaat zolang te water tot hij barst”

Eén van de uitdrukkingen die ik vroeger op school leerde en ook de betekenis ervan natuurlijk.
Ik herinner me dat het erom gaat dat alles en iedereen een grens heeft.
Schrijnend wordt deze uitdrukking als je er het persoonlijke verhaal van iemand aan toevoegt.

Hoe lang en hoe diep kun je iemand kwetsen en hoe lang of hoe ver kan iemand aan zelfdestructie doen voordat het helemaal tot op de bodem mis gaat?

Op het mondiaal centrum heb ik met een jongeman gesproken die lange tijd de grip op zijn leven kwijt was. Zijn verhaal heeft me erg geraakt. Van kinds af aan heeft hij de aandacht gemist die ieder persoon zo hard nodig heeft om tot een volwaardig en zichzelf respecterend mens uit te groeien.

Het gevolg voor hem was een heftige drugs en alcohol verslaving. Hierdoor is hij veel goede contacten kwijtgeraakt. Wat me steeds in zijn verhaal raakte was de moed om toch te blijven geloven in en vechten voor een beter en stabieler leven. Een leven dat gezien mag worden.

Jaren heeft hij hiermee geworsteld. Heen en weer geschud tussen erop of eronder. Het is niet zonder littekens dat hij nu zover is gekomen en hij heeft het zichzelf niet makkelijk gemaakt. Maar hij is er gekomen. Deze kruik is gebarsten maar nog niet onherstelbaar. Dus dat kan wel!

Hij heeft nu mensen gevonden die hem steunen en inspireren naar de goede kant van het leven.
Onder andere in het mondiaal centrum.

Echt heel sterk!

door Anneke

/door

Portret van Corry

Mijn babbel is vanochtend met Corry. Mijn eerste vraag: Wat is jouw affiniteit met het mondiaal centrum?Corry

O, ik kom hier al een aantal jaren als bezoekster van de inloop op de vrijdagochtend, en al die jaren ook met veel plezier.

Hoe wist je van het mondiaal centrum?

Ik hoorde het genoemd worden tijdens de mis en ik werd nieuwsgierig. Dus dat betekende er eens een kijkje te nemen. De ontvangst was heel hartelijk en ze voelde zich echt welkom. Het interessante van deze inloop ochtenden is dat je naast de bekende gezichten ook steeds weer nieuwe ziet.

Dat geeft weer een andere wending aan een gesprek.
Er zijn ook regelmatig mensen uit anderen culturen die je dan ook weer even op een mentaal uitstapje meenemen. Dat is voor Corry wel de meerwaarde van deze ochtend.
Haar belangstelling in anderen heeft haar ertoe gebracht, in het kader van het maatjesprojekt, een afrikaans gezin onder haar hoede te nemen om hen met de nederlandse taal op weg te helpen. Hier is ook een stevige band gegroeid.

Dank je Corry

door Anneke

/door

portret van Jaqueline

Vandaag heb ik een babbel met Jacqueline. Zij is al geruime tijd gastvrouw bij de inloop ochtend van de vrijdag.

Haar gevraagd; Hoe ben je er toe gekomen om hier vrijwilligster te worden? Je woont niet naast de deur!?

“nee, aan de compleet andere kant van Breda. Maar goed het is een kleine wereld, en mijn onderbuurman met wie ik in het voorbijgaan wel eens een praatje maakte was niemand minder dan Jan Hopman, toen de voorzitter van het MCBreda.

Jaqueline vrijwilligster bij het MCB

Nou, dat was natuurlijk meteen eens een keertje mee om te kijken en mee te maken.

De aanpak beviel haar goed, vanuit haar werk heeft Jacqueline altijd de steun van een luisterend oor geboden en mensen de weg kunnen wijzen naar plekken waar zij verder kunnen komen. Zij voelde zich hier dan ook al gauw
thuis. En zo snijdt het mes aan twee kanten voor de bezoeker die zich welkom en geaccepteerd voelt en voor haar zelf omdat ze zo van grote betekenis kan zijn.

(door Anneke)

/door